Βοήθεια....(είμαι το στομάχι σου)!

Καλές Γιορτές σε όλους με αγάπη, χαμόγελο και θετική σκέψη, άντε και με μια γερή δόση αισιοδοξίας, έστω κι αν μας κάνει να νιώθουμε τρελοί, θα μας ανταμείψει αργά ή γρήγορα!

Ημέρες γιορτών, φυσικά όλοι μας διασκεδάζουμε τρώγοντας, κι όντως είναι υπέροχο να ικανοποιούμε τις αισθήσεις μας. Όμως αν δεν συνειδητοποιήσουμε πότε η ικανοποίηση του φαγητού έχει ολοκληρωθεί και συνεχίζουμε να επιβαρύνουμε το στομαχάκι μας, κι όλα τα υπόλοιπα όργανα που αντιδρούν όταν υπερ-καταναλώνουμε τροφή ή ποτό, σύντομα θα νιώσουμε ενόχληση.
Η υπερ-κατανάλωση επίσης δεν μας βοηθάει να εξασκήσουμε την τακτική μας πρακτική είτε αυτή είναι γιόγκα είτε οποιοδήποτε άλλο είδος άσκησης. Μέχρι να χωνέψουμε ξεκινάει το επόμενο γεύμα έτσι το στομάχι δεν σταματάει να δουλεύει καθόλου για ολόκληρα εικοσιτετράωρα, κι αναβάλλουμε συνεχώς ακόμα και την πιό απλή άσκήση που κάναμε πρίν τις γιορτές, όπως 30 λεπτά γρήγορο περπάτημα την ημέρα (ή κάθε δυό μέρες) για να τονώσουμε λιγάκι την καρδιά και θα αφυπνίσουμε τους μύες στα ποδαράκια μας.
Η σχέση κατανάλωσης φαγητού / ποτού και σωματικής άσκησης είναι αμφίδρομη. Όσο πιο πολύ τρώμε τόσο πιο λίγο κινούμαστε κι αντιστροφα! Ακριβώς για αυτό, η άσκηση κατά την διάρκεια των γιορτών είναι απαραίτητη γιατί βοηθάει να ρύθμιζουμε την κατανάλωση φαγητού και ποτού δίχως να στερούμαστε τίποτα! Ακούγεται υπερβολικό, το ξέρω, αλλά ισχύει!!!
Παράδειγμα, έχεις φάει ενα τεράστιο γεύμα (με πολή ποτό και γλυκά) για μεσημέρι και μετά απο 5 ώρες πάς για τρέξιμο ή γρήγορο περπάτημα, καθώς περπατάς πονάς στη περιοχή της σπλήνας και δεν αναπνέεις καλά, δεν σε ενθουσιάζει καθόλου αυτός ο πόνος!! Τι φταίει άραγε?? Η υπερβολική δόση φαγητού. Το σκέφτεσαι αυτό που σου συνέβει κι όταν πάς για βραδυνή επίσκεψη στο φιλικό σπίτι όπου θα έχουνε μπουφέ, συμμαζέυεσαι λιγάκι, συνειδητοποιείς πως δεν πεινάς, αντιθέτως ακόμα σε πονάει λιγάκι η σπλήνα, και έτσι αποφασίζεις να φας λίγη σαλάτα.
Δηλαδή, η προσπάθεια να κάνουμε έτσω και λίγη άσκηση κατά τη διάρκεια των γιορτών μας επαναφέρει στη πραγματικότητα του σώματος μας, θυμόμαστε πως δεν έχουμε μόνο στόμα αλλά και σώμα, συγκεντρωνόμαστε σε κάτι άλλο εκτός της μάσησης και αυτό ακριβώς μας βοηθάει να ελέγχουμε καλύτερα τις ποσότητες που καταναλώνουμε.

Μην παρεξηγήσετε την πρόταση μου, φάτε αλλά κουνηθείτε και λιγάκι, έτσι θα ξέρει το στομαχάκι σας κάθε στιγμή που βρίσκεται, πόσο άδειο ή γεμάτο είναι, θα ξέρει τι νιώθει τελος πάντων!!!!
Δοκιμάστετο κι αν αποτύχει, τηλεφωνήστε μου και πείτε μου "Φύλλις, είσαι ξενέρωτη και κάνεις μεγάλο λάθος!!!!". Θα χαρώ πάρα πολύ να το ακούσω (εν τέλει τα λάθη μας κάνουν καλύτερους),

Το ταξίδι μέσα μας

Πιό πολύ απο ποτέ σήμερα έχουμε την ανάγκη να τα βρούμε με τον εαυτό μας.
Πολλοί άνθρωποι κάθε μέρα χάνουν την δουλειά τους, διαπληκτίζονται με τους συντρόφους τους γιατί απλά οι συνθήκες της ζωής τους αλλάξανε, η εγκληματικότητα αυξάνεται, το άγχος και η ανασφάλεια κυριαρχούν στην καθημερινότητα, "χάνουμε" τον εαυτό μας, ξεχνάμε τις συνήθειες μας που μας ικανοποιούσανε τόσο πολύ. Τι κάνουμε??

 Προφανώς δεν μπορούμε πιά να περιμένουμε την κρίση να περάσει..γιατί δεν θα περάσει γρήγορα πιστεύαμε. Πρέπει να δράσουμε κι όχι να αδρανούμε, περιμένοντας. Επαναπροσδιορίζουμε τις ανάγκες μας προσπαθώντας να εκλιματιστούμε στις νέες συνθήκες, προσπαθούμε να κάνουμε την ζωή μας καλύτερη παρόλη την κρίση.

Η αποδοχή της πραγματικότητας (που σε προσωπικό επίπεδο είναι η αυτογνωσία) και η παρατήρηση της συμπεριφοράς μας και των συναισθημάτων μας (αν χαιρόμαστε, θυμώνουμε, βρίζουμε, κρίνουμε ή αδιαφορούμε) είναι δύο σημαντικοί άξονες για την προσωπική μας εξέλιξη και στους οποίους μπορούμε να κινηθούμε αν θέλουμε να νιώσουμε καλύτερα.

Η πρακτική της γιόγκα μέσω της ήρεμης - ελεγχόμενης αναπνοής και του συντονισμού κίνησης (άσανας) και αναπνοής (πράνα) μας εισάγει στην αυτοπαρατήρηση και αυτογνωσία. Ανακαλύπτοντας πως υπάρχει συγκεκριμένη στάση του σώματος που μας ανακουφίζει απο το στρές και βοηθά την ροή της αναπνοής μας, δεν διευκολύνει μόνο την πρακτική των άσανας αλλά συνεισφέρει και στην συνεχή εξέλιξη μας.

Το ταξίδι που ξεκινά μέσα απο τις άσανας είναι απλό με αναπάντεχα αποτελέσματα.
Η πρακτική της γιόγκα μπορεί να μας μυήσει στον αυτοέλεγχο, αυτοκριτική και αυτοβελτίωση, μας διδάσκει να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας και να τον δεχόμαστε όπως είναι, ενώ παράλληλα μπορούμε να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα του, εφόσον το θεωρήσουμε απαραίτητο.

Διάθεση και συγκέντρωση είναι τα αρχικά εφόδια. Έπειτα θα χρειαστούν αφοσίωση και συνέπεια.
Κι όταν αρχίσεις να έχεις αποτελέσματα που δεν φανταζόσουνα, θα αρχίσεις να την αγαπάς.
Θα αγαπάς την ηρεμία και την γαλήνη που σου χαρίζει, την ροή των κινήσεων του σώματος σου, την ενέργεια που ο ρυθμός των κινήσεων και της αναπνοής σου δίνει στο σώμα, την ευλυγισία που αντανακλά την προσαρμοστικότητα του νου, την ενδυνάμωση των μυών σου που θα αυξήσει την αυτοπεποίθηση σου. Θα αγαπήσεις τη γιόγκα γιατί ενώνει το σώμα με το πνέυμα και την ψυχή.

Θα ζεις το ταξίδι γιατι αγαπάς το ταξίδι δίχως την εμμονή του αποτελέσματος. Θα ζεις για το τώρα, το τώρα που έχουμε στα χέρια μας.

Γιόγκα για ενέργεια και χαλάρωση

Κάθομαι στον καναπέ και αναρωτιέμαι τι ευχάριστο μου έμεινε να κάνω,
δεδομένου της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, κατ επέκταση ψυχολογικής, ψυχοσωματικής κτλ κρίσης που βιώνουμε κάθε μέρα όλο και πιο πολύ?
Να δω τηλεόραση? Κι αν πετύχω κάπου ειδήσεις και ψυχοπλακωθώ από ΔΝΤ,
πτώχευση επιχειρήσεων κτλ, ή αν πετύχω «το νησί» και με πιάσει τρελό κλάμα?…άστο!
Μήπως να διαβάσω εφημερίδα? Κι αν αρχίσω να απαριθμώ τις ληστείες ή τις απεργίες που έκαναν σήμερα οι δημόσιοι υπάλληλοι? Άστο αγχώθηκα μόνον που το σκέφτηκα. Μήπως να βγω με μια φίλη για ποτάκι?
Ναι αλλά βγήκα χθες και προχθές, με την οικονομική κρίση και την πτώση της δουλειάς, μπορώ να βγαίνω κάθε μέρα?
Θέλω να νιώσω λίγη ενέργεια, να ξαναπάρω κουράγιο και θάρρος να την βγάλω καθαρή μέσα σε αυτό το χάος της εποχής μας..θέλω να συγκεντρωθώ σε κάτι που θα μου δώσει χαρά...

Θα κάνω γιόγκα.
Κάθε φορά που τελειώνει το 45επτό διερωτώμαι πως είναι δυνατόν τόση λίγη σωματική προσπάθεια να σε κάνει να νιώθεις τόσο διαφορετικά, τόσο γαλήνια και με τόση ενέργεια, κοινώς υπέροχα!
Όταν εξασκείς την φιλοσοφία της γιόγκα η βασική προσπάθεια που κάνεις είναι πνευματική,
ακούς και ελέγχεις την αναπνοή σου. Παρατηρώντας και συνειδητοποιώντας την αναπνοή σου,
ακούς τον ήχο της ζωής σου. Όταν πια τον ελέγχεις πλήρως, αρχίζεις να συντονίζεις την αναπνοή με αργές και ελεγχόμενες κινήσεις του σώματος, έτσι σιγά σιγά οι καθημερινές άπειρες σκέψεις απομακρύνονται,
το βλέμμα ηρεμεί, αυτοσυγκεντρώνεσαι αβίαστα και το σώμα πλησιάζει την ψυχή.

Ειλικρινά δεν έχω βρει άλλον τρόπο να νιώσω τόσο αναζωογονημένη μέσα σε λίγη ώρα και με τόσο λίγη σωματική προσπάθεια. Νομίζω πως έχω βρει το αντίδοτο της όποιας κρίσης φέρνει η εκάστοτε εποχή μας.



http://www.epirusmagazine.gr/index.php?option=com_k2&view=itemlist&layout=category&task=category&id=6&Itemid=7

Το γράμμα μιας μαθήτριας

"Μετά από μέρες προσπάθειας, βρίσκω την ευκαιρία, τηλεφωνώ και κανονίζω μια ώρα αφιερωμένη σε εμένα.Οχι δεν ειναι μανικιούρ, κομμωτήριο, βόλτα έξω ή προσωπικά ψώνια, είναι μια ώρα μακριά από τον κόσμο, τα υλικά αγαθά, τις πολύπλοκες σκέψεις και τα βαριά ερεθίσματα, τηλεφωνώ στη δασκάλα της γίογκα.

Ξεκινάμε, δε θα κρύψω ότι περνάνε από το μυαλό δεκάδες σκέψεις, προβλήματα, όλα μαζί μπερδεμένα και αγχωτικά, εύχομαι να τελειώσει γρήγορα για να προλάβω τις δουλειές που με περιμένουν... χαιρετιζουμε λοιπόν τον ήλιο και τον ευχαριστούμε που λάμπει τόσο καιρό για όλους εμάς, βαθιές κοιλιακές αναπνοές από τη μύτη και εκπνοές που ακούγονται σε όλο το δωμάτιο. Το σώμα αρνείται να υπακούσει, οι εισπνοές μου μικρές και διακεκομένες σαν παιδιού, ακολουθώ οδηγίες για να ισιώσω το κορμί μου, μπροστα το στήθος κάτω οι ώμοι, χαλαρός ο αυχένας...κ σιγά σιγά αρχίζω να εστιάζω στη φωνή της δασκάλας και να παρατηρώ το σώμα μου ώστε να το οδηγήσω εγω και όχι αυτό. Τα καταφέρνω όλως παραδόξως και η εισπνοή όλο και μεγαλώνει, το μυαλό αδειάζει από σκέψεις και το μόνο που σκέφτομαι είναι να εκτελέσω σωστά την ΑΣΑΝΑ-πόζα. Όταν συγκεντρωθεί το πνεύμα μετά το σώμα μπορεί να κάνει τόσα πολλά...υπάρχει κανονικός διάλογος και επικοινωνία, σώμα και πνεύμα, σήκωσε το πόδι, σφίξε το γόνατο, μην ρίχνεις τους ώμους, γειώσου στο πάτωμα, εστιάσε σε ένα σημείο και σήκωσε το άλλο γόνατο ψηλα.

Ισορροπώ σαν πελαργός,ίσως ακούγεται αστείο αλλά δεν είναι,η αναπνοή μου κάνει έναν ομαλό αρμονικό κύκλο, εχει μια συνέχεια που δίνει δύναμη και ευστάθεια στο σώμα, φέρνει μια γλυκιά ζέστη όπως όταν είσαι δίπλα στο τζάκι και βλέπεις τις σπίθες της φωτιας με καλή παρέα. Νίωθω με κάθε αναπνοή, να φτάνει το οξυγόνο από τη μύτη ως το τέλος της κοιλιάς, να αγγίζει τα τοιχώματα και να φευγει πίσω από εκεί που ήρθε για να οδηγηθεί στην έξοδο από την μύτη. Το σώμα μου μακραίνει σαν κάποιος να με τραβαει για να «με βοηθήσει να ξεπιαστώ», χωρίς πόνο οι μυς μου παύουν να είναι αόρατοι, μου θυμίζουν ότι υπάρχουν και μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες απέναντι στις προσταγές του σώματος…επιτέλους είναι τόσο ικανοποιητικό.

Ξεχνώ τα πάντα, δε σκέφτομαι, ακούω τη δασκάλα, τη βλέπω να μου δείχνει τις ασανας και εγώ μετά με τη βοήθειά της, τις εκτελώ. Παρατηρώ το σώμα μου, τον κύκλο της αναπνοής και μετά καταφέρνω να βγω εξω από το σώμα για να διορθώσω τυχόν ατέλειες. Είναι υπέροχη η αίσθηση να παρατηρείς και να οδηγείς το σώμα σου και την αναπνοή σου,σε γεμίζει αυτοπεποίθηση, ζεστασιά,ασφάλεια, ενα αίσθημα μοναδικό που μόνο αν το ζήσεις συνειδητοποιείς την αξία του. Συνεχείς κύκλοι από ασάνας με ηρεμία και συνειδητότητα, ξεκουράζουν το μυαλό μου και βάζουν το σώμα σε ρυθμούς ενδυνάμωσης με τρόπο όμορφο και εναλλακτικό, χωρίς πόνο, ζόρι, άχγος και επιθετικότητα όπως άλλες μορφές άσκησης που έχω δοκιμάσει στο παρελθόν. Όλα έρχονται μαλακά και αρμονικά, χωρίς πίεση...μοιάζει με το αποτέλεσμα που έχει όταν ακούς το αγαπημένο μουσικό σου κομμάτι, δε θέλεις να τελειώσει!

Τα τελευταία 5-10 λεπτά ολοκληρώνουν αυτήν την όμορφη εμπειρία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο...το σωμα ακολουθεί το πνεύμα για να χαλαρώσουν και τα δυό, η αναπνοή επίσης ελεύθερη με ρυθμούς ηρεμίας, όλο το κορμί βαραίνει στο πάτωμα και οι μύες ένας-ένας χαλαρώνουν, δάκτυλα, αστράγαλοι, γόνατα,μηροί, λεκάνη, κοιλιά, στήθος, πλάτη, κεφάλι, μάτια, όλα στο πάτωμα ηρεμούν και ακούνε την αναπνοή μέσα στη σιωπή. Άλλοι το λένε διαλογισμό, εγώ αδιαφορώ για τη ταμπέλα, αλλα έτυχε και να κοιμηθώ στη φάση της χαλάρωσης ή να μην ακούω τους γύρω ήχους, εκανα μπλοκάρισμα όλων των ερεθισμάτων και πήρα την ενέργεια που μου χρειάζεται για τις επόμενες 24 ώρες.

Κάτι ξέρουν οι Ινδοι, που επιδιώκουν έτσι την ισορροπία της ψυχης... Σε ευχαριστώ δασκάλα"

Εγώ κι εγώ, οι 2 μας

Η γιόγκα της καθημερινότητας.

Δεν χρειάζεται να είσαι γυμνασμένος, ούτε αδύνατος,

δεν έχουν σημασία τα εξωτερικά χαρακτηριστικά σου,

γιατί το κάνεις για εσένα μόνο.

Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζεις την Ινδική φιλοσοφία,

κληρονομείς μονάχα τα σημεία της γιόγκα πρακτικής που σε εκφράζουν

και που είναι απαραίτητα για την πρακτική,

όπως για παράδειγμα η ένωση ψυχής και σώματος.

Μετά απο λίγο καιρό εξάσκησης, διαπιστώνεις πως έφτανε μια απόφαση

και ελάχιστη σωματική προσπάθεια για να πετύχεις τόσα πολλά.

Το άγχος ελατtώθηκε, νιώθεις τη συνειδητότητα, τη συγκέντρωση,

την αυτοπεποίθηση σου,

την αρμονία της καθημερινότητας να ανεβαίνουν

χωρίς φαινομενικά εσύ να το έχεις προκαλέσει...

Άνοιξες απλά την καρδιά σου, ξέχασες για λίγη ώρα τον κόσμο όλο,

έζησες μονάχα για εσένα και την αναπνοή σου...και τώρα είσαι

μια καινούργια ανανεωμένη "εσύ" και θα μείνεις έτσι για όσο θέλεις.

Σε παρακαλώ άκουσε με

Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους καθώς περπατώ σε κεντρικούς δημόσιους χώρους της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας...τις Κυριακές, κυρίως τα μεσημέρια, βλέπω τις ταβέρνες / εστιατόρια γεμάτα. Κάποιες άλλες φορές κοιτώ ανθρώπους γύρω στα 45-50 ετών που άλλοτε είναι υπέρβαροι, άλλοτε περπατούν με δυσκολία, ή ανεβαίνουν το πεζοδρόμιο των 20 εκατοστών διόλου άνετα. Είναι τυχαίο πως όποτε έχω βρεθεί στο βουνό, Σειχ-Σου, Πάρνηθα, Υμηττό κτλ για περπάτημα / τρέξιμο βλέπω πιο πολλά σκουπίδια παρά ανθρώπους να χαίρονται την φύση?

Άραγε είναι τόσο δυσνόητη έννοια πως το σώμα δεν είναι ένα άψυχο αντικείμενο που απλά μας ακολουθεί καθόλη την διάρκεια της ζωής μας, κάνει ότι του λέμε, μας υπακούει πιστά? Ναι, όντως μας υπακούει, όμως μέχρι κάποια ηλικία (35, ίσως και νωρίτερα), μετά παύει να είναι τόσο υπάκουο και ξεκινάει να αντιδρά πρωτόγνωρα..με απότομη αύξηση βάρους, πονεμένη μέση, ενόχληση στα γόνατα, αυχενικό και διάφορες άλλες μίκρο ενοχλήσεις, το σώμα μας εκδηλώνει την παρουσία και ανησυχία του!! Μας μιλάει ξεκάθαρα, όμως εμείς κλείνουμε τα αυτάκια μας, βλέπουμε 5 ώρες τηλεόραση, πηγαίνουμε π α ν τ ο ύ με το αυτοκίνητο, ξεχνάμε την ύπαρξη της φύσης, δεν γυμναζόμαστε, προτιμάμε να πιούμε ένα γρήγορο καφεδάκι αντί να περπατήσουμε γρήγορα για 30 λέπτά.

Φερόμαστε έτσι στον φίλο μας, στον σύντροφο μας ή στο παιδί μας?
Όταν μας μιλάνε οι άνθρωποι που αγαπάμε τόσο, τους αγνοούμε ή τους ακούμε προσεκτικά? Είτε το κάνουμε απο συνήθεια είτε όχι, έφτασε η στιγμή να φερθούμε με αγάπη και προσοχή και στο σώμα μας, να ακούσουμε τι μας λέει και να πράξουμε ανάλογα..το σώμα μας ανακοινώνει τι θέλει να φάει, αν και πόσο θέλει να φάει, τι το ενοχλεί, μας λέει τι χρειάζεται και πως νιώθει κάθε λεπτό της ζωής μας, αρκεί μόνο να το ακούσουμε και συνειδητά να προσπαθήσουμε να συνεργαστούμε για το καλό του και το καλό μας...

Μια ματιά σε άλλους λαούς, κυρίως της Βόρειας Ευρώπης θα μας πείσει πως δεν είναι τυχαίες οι παραπάνω παρατηρήσεις. Όμως φτάνουν οι παρατηρήσεις, ας πράξουμε, είτε με γυνμαστική είτε με γιόγκα, ποδήλατο, τρέξιμο ή οτιδήποτε υπενθυμίζει στο σώμα μας πως είναι ζωντανό, ας σταματήσουμε την εθνική συνήθεια της μη άσκησης και αν βάλουμε την κίνηση στη ζωή μας..ας δούμε τους παλμούς μας να μεταβάλλονται όχι μόνον όταν έχουμε άγχος και ταχυκαρδία...

απο σήμερα, όχι απο αύριο!!!!